Zonder dak boven haar hoofd: Madalena slaapt in bijgebouw in Leiria
Eerst was er de wind, die het dak en de schoorsteen wegblies. Daarna kwam de regen, die de verlaagde plafonds in huis deed instorten. Sindsdien slaapt Madalena Azevedo in een klein bijgebouw naast haar woning in Colmeias, in de gemeente Leiria — een oplossing die ze zelf omschrijft als “een trieste noodoplossing”.
De 64-jarige weduwe woont inmiddels al twee weken in wat vroeger een kleine buitenkeuken was, nauwelijks vier meter lang en twee meter breed. Haar huis is onbewoonbaar geworden.
Een kamer van vier bij twee
In het bijgebouw staat nu een klein wit metalen bed, een tafeltje, een afdruiprek voor de vaat en een houtkachel bij het hoofdeinde om de koude nachten door te komen. Op de vloer ligt een stuk karton als geïmproviseerd tapijt.
“Het is een armoedig lapmiddel, een trieste oplossing,” zegt Madalena terwijl ze naar de krappe ruimte wijst die voorlopig als slaapkamer dient.
In haar huis zijn de sporen van de storm overal zichtbaar. In de keuken sijpelt water binnen. In de woonkamer is, ondanks zeilen die over het gat zijn gespannen, de lucht zichtbaar waar eens het plafond zat. De schoorsteen stortte naar binnen en vernielde de dakbalken en het houten plafond.
In haar slaapkamer viel het gipsplafond naar beneden. Ook in een slaapkamer in de kelder — waar haar jongste zoon met zijn partner en dochter sliep — begaf het plafond het volledig. Zelfs bij zonnig weer hangt er nog steeds een vochtige geur.
“Alles is kapot. Alles, alles, alles. Er is niets dat nog te redden valt,” zegt ze.
Alles net opgeknapt
Het drama treft haar op een pijnlijk moment. Haar 29-jarige zoon was net begonnen met renovaties om het huis op te knappen: nieuwe trap, nieuw plafond, nieuwe vloer, een vernieuwde badkamer.
Nu, zegt Madalena, “is er geen manier om hier normaal te leven”.
Ze herinnert zich nog goed de nacht waarop storm Kristin toesloeg. Ze was net naar de badkamer geweest toen de elektriciteit uitviel. Daarna hoorde ze het geweld van de wind en voelde ze de dakpannen wegvliegen.
Ze stond in de keuken toen de schoorsteen instortte. Haar zoon was op dat moment aan het werk. Later vluchtte de familie naar een ander kind dat iets verderop in de straat woont. Maar ook daar regende het binnen. Uiteindelijk keerden ze terug.
Improviseren om te overleven
Terug in haar woning, nog altijd zonder elektriciteit, ruimde Madalena het bijgebouw leeg — “het lag vol rommel” — en zette er een bed neer.
“Ik heb alles eruit gehaald, wat opgeknapt en er een bed in gezet. Dat was het,” vertelt ze.
Haar jongste zoon maakte in de kelder een geïmproviseerde slaapkamer, ondanks de vochtige muren waar het water langs naar beneden loopt.
“Dit is wat we konden doen. We hebben geïmproviseerd, meer zat er niet in.”
Weinig hulp
Volgens Madalena heeft in de afgelopen twee weken niemand van officiële instanties haar bezocht.
“Niemand is hier geweest. Geen civiele bescherming, geen gemeente. Alleen een paar dames die boodschappen brachten,” vertelt ze, verwijzend naar vrijwilligers van het initiatief Leiria Unida.
Naast voedsel boden ze ook steun in de vorm van gesprekken en een afspraak bij een psycholoog.
“Ik moest medicijnen nemen, kalmeringsmiddelen kopen. Ik was mezelf niet. De eerste dagen wist ik niet eens meer wat boven of onder was.”
Bezig blijven om niet te breken
Om de angst de baas te blijven, probeert ze zich bezig te houden. Ze ruimt het erf op, wast kleding die doorweekt raakte, en probeert brokstukken van gips en dakpannen te verzamelen.
“Ik moet bezig blijven. Anders word ik gek.”
Ze verzorgt ook haar schaap, een lam en enkele kippen. Maar ze geeft toe dat ze de energie mist om zich echt om haar moestuin te bekommeren.
“Ik dacht dat ik nu een rustigere oude dag zou hebben. In plaats daarvan heb ik alleen maar problemen.”
Een leven vol tegenslagen
Madalena leeft van het weduwenpensioen van haar man, die vier jaar geleden overleed. Haar leven is nooit gemakkelijk geweest. Ze groeide op bij alcoholistische ouders. Haar eerste huwelijk — in een eenvoudige woning van bakstenen en golfplaten — werd gekenmerkt door geweld en alcoholmisbruik. Het eindigde na jaren van mishandeling.
Het huis dat ze twaalf jaar geleden kocht, symboliseerde voor haar een nieuw begin.
Nu ziet ze “een verwoest leven, een leven dat uit elkaar is gevallen”. Ze weet niet hoe lang de herstellingen zullen duren, of ze hulp zal krijgen en of de verzekering voldoende zal uitkeren.
“Ik leef tussen lapmiddelen. Dit is geen leven. Je zit hier tussen de puinhopen en je móét hier blijven. Wat moet je anders doen?” zucht Madalena.
